ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΗΛΙΑ ΨΙΝΑΚΗ

μέσ’ στῆς νυχτὸς τὴ σιγαλιὰ
στοῦ Κοιμητήριου τὰ σκαλιᾶ

νὰ ὁ Ψινάκης τὸ χλεπιό,
τὸ λιμασμένο πουστικὸ

ῥουφᾷ τὰ νεκρικὰ ψωλιᾶ
ἀπὸ τὰ Zombie τὰ λεπρὰ

καὶ καταπίνει λαίμαργα
χύσια τὰ καρκινιάρικα

Ψινάκης βρωμολουγκραριὸ
μεταλλαγμένο τραβελιὸ

τραβᾷ τσιαμπούκιασμα στυφὸ
ψωνιέται στὸ Βοτανικὸ

τὸ νεκροσφοῦγγι του γαμῶ
στὸν τᾶφο του ἀσχημονῶ

καὶ στὸ κανδῆλι του ξερνῶ
πηχτὲς χλεμπόνες κι ἐμετὸ

τὸ πτῶμα του τὸ σιχτερὸ
καὶ τὸ λεπρό του σκελετὸ

στὸ μνῆμα του τὸ λιγδερὸ
εἰσβάλλω καὶ νεκροσυλῶ

Ψινάκη μπρατσιμπουκωτὴ
καὶ θεομίσητο πουστρὶ

σοῦ βεβηλώνω τὴν ψυχῆ
σοῦ ἀμαυρώνω τὴ ζωῆ

ΨΩΛΟΦΟΥΡΚΙΣΜΑΤΑ

ΠΙΠΑ ΣΟΥΛΤΑΝ ΑΠΕΡΙΤΙΦ
ΣΤΟ ΓΚΩΛΟ ΧΩΝΟΥΝ ΠΟΡΤΑΤΙΦ
ΚΑΙ ΠΟΥΤΣΙΚΛΙΚΙΑ ΑΛΜΥΡΑ
ΠΗΧΤΑΔΙ ΧΥΝΟΥΝΕ ΜΑΣΙΦ

ΠΑΠΑΡΙ ΔΥΣΤΡΟΦΟ ΠΕΡΚΝΟ
ΨΩΛΟΦΟΥΡΚΙΖΕΙ ΤΟ ΓΚΡΙΤΖΝΤΟ
ΚΑΙ ΑΓΓΕΛΟΥΔΙΑ ΠΟΥΣΤΡΑΛΙΚ
ΣΕ ΚΥΡΔΙ ΛΟΥΖΟΝΤΑΙ ΘΟΛΟ

ΣΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ ΤΑ ΣΧΑΛΙΑ
ΤΟΥΡΚΟΙ ΓΑΜΟΥΝ ΤΗ ΜΠΑΝΑΓΙΑ
ΚΙ ΕΞΙ ΤΣΕΡΚΕΖΟΙ ΙΤΑΜΟΙ
ΤΗΣ ΚΑΤΟΥΡΑΝΕ ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ

Σ' ΑΥΤΟ ΤΟ ΒΟΘΡΟ Τ' ΟΥΡΑΝΟΥ
ΧΥΖΝΑ ΤΙΝΑΖΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΟΥ
ΚΙ ΑΝ ΗΣΑΙ ΘΡΗΣΚΟΣ ΕΥΣΕΒΗΣ
ΚΑΠΟΥ ΘΑ ΒΡΗΣ ΝΑ ΓΑΜΗΘΗΣ

ΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΚΟΛΠΟΥΣ Τ' ΑΒΡΑΑΜ
ΑΝΙΕΡΟ ΧΥΣΟΧΑΜΑΜ
ΟΒΡΟΙ ΣΕ ΓΕΡΟΥΣ ΧΡΙΣΤΧΙΑΝΟΥΣ
ΨΩΛΕΣ ΦΥΤΕΥΟΥΝΕ ΤΑΜΑΜ

ΚΙ ΕΓΩ ΣΑΝ ΑΡΙΟΣ ΝΤΑΗΣ
ΦΑΣΙΣΤΑΣ-ΣΚΥΛΟΣ-ΣΕΞΙΣΤΗΣ
ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΡΑΜΑ ΜΟΝΟ ΖΩ:
ΝΑ ΝΤΟΥΣ ΓΑΜΑΩ Ο,ΠΟΥ ΓΗΣ

ΟΧΙ ΔΕΝ ΕΙΜ' Ο ΣΑΤΑΝΑΣ
ΟΥΤ' Ο ΚΑΡΓΙΟΛΗΣ Ο ΠΟΛ-ΠΟΤ
ΕΙΜ' ΕΝΑΣ ΑΓΙΟΣ ΝΑΖΙ,
ΕΝΑ ΦΡΙΧΤΟ ΓΑΜΩΡΟΜΠΟΤ

ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΓΗΣ ΟΙ ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ

Ὅλης τῆς γῆς οἱ ἀριστεροὶ γεννήθηκαν χυμένοι

Πουτᾶνες τοὺς ἀνέθρεψαν, γαμιοῦνται πεθαμένοι

Μέσα στὶς φλέβες τους κυλᾷ μουνόσκυλο λοιωμένο

Στὸ γκῶλο τους λυσσομανᾷ ἀλβάνι χτικιασμένο

Χῦσσα ἱδρῶτας καὶ σκατᾶ στάζουν στὸ πρόσωπό τους

Τὸν πάππο τους shkedërγαμᾷ ὁ Ἄρχοντας τοῦ Σκότους

Μνῆμες πηγμένες στὶς ψωλιὲς τὸν ὕπνο τους στοιχειώνουν

Ξυπνοῦν μὲ σπέρμα στὸ λαιμό, Γαμώσαυροι ζυγώνουν:

Μέσ’ ἀπὸ δίνη ξεπηδοῦν, τὸ χωροχρόνο σπᾶνε

Μὲ σφυροδρέπανες βζωλὲς κομμουνιστὲς γαμᾶνε

Πά’ στὸ μετόχι τους φωτιὰ καὶ στὸ τσαρδί τους χῦσι

Ἡ μάνα ποὺ τοὺς ξόρναγε πουτσόγαλο νὰ φτύσῃ

Μέσ’στὰ σεντόνια τους νὰ μποῦν φίδια καὶ κατζαρίδες

Στοιχειᾶ νὰ ξεπετάγωνται ἀπ’ τοῦ σπιτιοῦ τὶς μπρίζες

ὅλ’ ἡ ζωή τους, Σατανᾶ, μιὰ κόλασι νὰ γένῃ

νὰ ντοὺς γαμᾷ τὸ φάντασμα καὶ τοῦ Κοκκινογένη

κι ὅλου τοῦ κόσμου τὸ ψωλὶ ἂς μπῇ στὸ κύτταρό τους

μὲ κῦρδι turbo-τοξικὸ νὰ πνίξῃ τὸν θυμό τους

ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΦΟΙΝΙΚΑ

Κάτω ἀπὸ ἕναν φοίνικα, κάπου στὴν Καλογρέζα
εἶδα τὸν πούστη τὸ Χριστὸ νὰ πίνῃ πουτσογρέζζα

«τί κάνεις ῥὲ μαντρόπουστε;», τὸν ῥώτησα μὲ θράσος
κι ἐκεῖνος μοὺ ἀπήντησε: «εἶμαι στὰ μπούκια ἄσσος»

ἐκεῖ ψηλὰ στὸν Ὑμηττό, πάνω ἀπ’ τὰ γκρῖζα νέφη
βλέπω ψωλῆνα μυτερὸ νὰ χύνῃ ψαρονέφρι

μήν εἶναι ἀερόστατο; μήν εἶν’ ἀνεμοπλάνο;
μήν εἶναι UFO ἀστρικὸ στὰ σύννεφα ἀπάνω;

δὲν εἶναι ἀερόστατο, μηδὲ ἀνεμοπλάνο
οὔτε UFO εἶναι ἀστρικὸ στὰ σύννεφα ἀπάνω

μον’ εἶν’ τοῦ Balrog τὸ κρραυλί, ποὺ σχρατσγαμάει μῆτρες
καὶ τῆς ἑταίρας τὸ μουνὶ γεμίζει μὲ τερμίτες

βαθυὰ στὸν σκοτεινὸ Βοῤῥά, στὰ παγωμένα ὄρη
πολέμου ὁρδὲς μαζεύονται γιὰ ντοῦ καὶ σκορποχῶρι

τῶν Nazgûl ἡ αἱμοδιψὴς ὁρδὴ θὰ ἐπελάσῃ
κάθε μπουχέσικο μουνὶ φριχτὰ νὰ σφαγιάσῃ

φέρε Βορηὰ τὸν Παγετό, καὶ χίλια βρέξε γρύσια
νὰ σφίξουνε τἀργίδια μας μὲ σπέρματα βουνίσια

ΤΖΑΧΥΝΩ ΚΑΙ ΚΡΑΓΚΑΓΑΜΩ

Πέρκα – μασοῦρι – ἀρκαντὰν*

Τελχίνες ψωλοντουφεκᾶν

καὶ Διλοφόσαυροι φριχτοὶ

γαμᾶν τὸ σχέδιο Ἀνὰν

κωλογαμῆζι καρπερὸ

ἀρδῖχι καὶ πουταναργιὸ

τζαχύνω καὶ κραγκαγαμῶ

τῶν ΜΜΕ τὸ πουσταργιὸ

ποῦτσεζ μαντρόχια σεσκουλιὸ

ἀρχῖδι καλαματιανὸ

καὶ παλλακίδες βδελυρὲς

κρράσχια ἀρμέγουνε σωρὸ

Ξέκωλο και καργιολαργιὸ

τὰ γεννοφάσκια σου γαμῶ

πέσε γαμήσου τώρα-ἐδῶ

μουνόσχυλο μογγολικὸ

* Ἀρκαντάν: στὰ Ἀρμένικα ἡ πρωκτικὴ συνουσίασις (κωλογαμῆζι)

ΜΕΣ’ ΣΤΟΝ ΛΑΙΜΟ ΤΗΣ ΤΣΟΥΛΑΣ

γαμάω σἂ γκακὸ σχυλὶ, σκατῆθρες ξεῤῥιζώνω
κάθε καριόλας τὸ μουνὶ ὕπουλα βεβηλώνω

βρώμικα χύσια ὄξινα τοὺς λιώνουν τὸ στομάχι
ζουπῶ τἀργίδια μου σκληρὰ σὲ ὅ,ποιον κῶλο λάχῃ

χώνω τἀργίδγια μου βαθυὰ μέσ’ στὸ λαιμὸ τὴς τσούλας
καὶ τῆς ματώνω τὸ μουνὶ σἂν ἄλλος Καλιγοῦλας

τῆς ῥίχνω χίλιες γονατιὲς στὸν ἄμοιρο λαιμό της
καὶ σἂν τὸν Κόμη Δράψωλα μασάω τὸν πρωκτό της

σἂν τὸν Ἡρώδη ἀγκωνιὲς στὶς ἔγκυους κουμπώνω
καὶ τὰ παχηά τους ἔντερα σἂ μπαλαβὸς ξηλώνω

ΜΕ ΞΙΦΟΣ ΠΕΝΣΑ ΚΑΙ ΣΟΥΓΙΑ

Πλάτωνα Μέγιστε Ναζὶ
Γιὰ σένα χύνουμε γαζὶ
Τοὺς Δημοκράτες τὰ μουνιὰ
Θὰ τοὺς γαμήσουμε μαζὺ

Βόθρος καὶ τέναγος φριχτὸ
Γαμῶ τὸ μπούστη τὸ θεὸ
Θὰ τοὺς λιανίσω τὸ μπρωκτὸ
ὄξω γαμίδια ἀπὸ ‘δῶ

βγαίνω τὰ βράδυα μὲ λοστὸ
καρτέρι ὕπουλο φυλῶ
ἀλβάνια πούστηδες χτυπῶ
κι ἀριστερίστικο χτικιὸ

ἔρχομαι τώρα παναγιά
μὲ ξίφος πένσα καὶ σουγιὰ
θὰ σοῦ σφηνώσω στὸ κωλὶ
τοῦ γυιοῦ σου τὸ ψητὸ καβλὶ